W opisanej sytuacji kluczowe jest prawidłowe rozpoznanie rodzaju trudności: podopieczna choruje na padaczkę, ale zgłaszanym problemem nie jest brak opieki medycznej, tylko brak pieniędzy na zakup leków. To wskazuje na potrzebę uruchomienia wsparcia socjalnego/finansowego.
Dlatego właściwym kierunkiem jest kontakt z pracownikiem socjalnym zatrudnionym w OPS. Pracownik socjalny prowadzi rozpoznanie sytuacji życiowej, może przeprowadzić wywiad środowiskowy oraz wskazać, jakie formy pomocy są dostępne (np. świadczenia pieniężne, pomoc celowa, wsparcie w naturze, praca socjalna, inne usługi lokalne). Dla asystenta osoby z niepełnosprawnością jest to typowa ścieżka: nie "załatwia" świadczeń samodzielnie, tylko koordynuje wsparcie i kieruje do właściwej instytucji.
Odpowiedź "z opiekunką środowiskową" jest nieadekwatna, bo opiekunka środowiskowa realizuje przede wszystkim usługi opiekuńcze (pomoc w czynnościach dnia codziennego), a nie prowadzi procedur przyznawania świadczeń finansowych. Może być elementem wsparcia, ale nie jest właściwym pierwszym kontaktem w sprawie dofinansowania leków.
Odpowiedzi "z lekarzem rodzinnym zatrudnionym w POZ" oraz "z lekarzem neurologiem" dotyczą leczenia i prowadzenia medycznego. Lekarz może zmodyfikować terapię, wystawić receptę lub zaświadczenie, ale nie jest organem przyznającym pomoc społeczną. W kontekście pytania (pozyskanie pomocy finansowej) wybór lekarza wynika zwykle z mylenia "problem dotyczy leków" z "problem musi rozwiązać medycyna".
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw nazwij potrzebę (tu: finansowanie zakupu leków), potem dobierz właściwą ścieżkę (tu: system pomocy społecznej i pracownik socjalny), a dopiero na końcu rozważ wsparcie uzupełniające (opiekunka, POZ, specjalista).
