W opisanej sytuacji występuje kilka sygnałów alarmowych, które wymagają podejścia interdyscyplinarnego. Rozpoznana depresja oraz nasilone lęki nocne sugerują, że stan psychiczny się pogarsza albo dotychczasowe postępowanie nie jest skuteczne. Dlatego trafna jest wizyta u lekarza psychiatry, który może ocenić nasilenie objawów, ryzyko samouszkodzeń, zaburzenia snu i potrzebę zmiany farmakoterapii lub psychoterapii.
Równolegle pojawiają się objawy somatyczne i behawioralne: zaparcia, niechętne przyjmowanie pokarmów i płynów oraz oszukiwanie przy przyjmowaniu leków. Zaparcia u seniorów często nasilają się przy małej podaży płynów, niedoborze błonnika, małej aktywności i niektórych lekach. W tej konfiguracji sensowna jest konsultacja dietetyczna, aby praktycznie zaplanować jadłospis i nawodnienie (dostosowane do stanu zdrowia), zwiększyć tolerancję posiłków oraz zmniejszyć ryzyko niedożywienia i odwodnienia.
Pozostałe propozycje są mniej adekwatne jako główna odpowiedź. Sama "wizyta u lekarza rodzinnego i kontakt z rodziną" może być pomocna organizacyjnie, ale nie adresuje wprost pogorszenia objawów depresyjno-lękowych, które typowo wymaga oceny specjalistycznej. "Trening lekowy i kontakt z rodziną" pomija potrzebę oceny przyczyn oszukiwania leków (działania niepożądane, lęk, zaburzenia poznawcze) i nie zastępuje decyzji lekarskich. "Udział w turnusie rehabilitacyjnym i konsultacja dietetyczna" koncentruje się na usprawnianiu, a w opisie dominują problemy psychiatryczne i ryzyko związane z odżywieniem/nawodnieniem.
W praktyce opiekun powinien także: obserwować i dokumentować objawy, zgłaszać nieprzyjmowanie leków osobie odpowiedzialnej medycznie oraz wspierać bezpieczeństwo w nocy (rutyna snu, ograniczenie bodźców, obecność), zgodnie z procedurami placówki.
