W opisanej sytuacji właściwym świadczeniem jest renta socjalna. Jest ona kierowana do osób pełnoletnich, które mają orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy i spełniają ustawowe warunki przyznania renty socjalnej. To świadczenie ma wspierać osoby, które z powodu naruszenia sprawności organizmu (często powstałego na wczesnym etapie życia lub w trakcie nauki) nie mogły realnie wypracować uprawnień do świadczeń opartych o staż ubezpieczeniowy.
Odpowiedź "zasiłek stały" jest nieprawidłowa, ponieważ jest to świadczenie z pomocy społecznej (związane z kryterium dochodowym i decyzją organu pomocy społecznej), a nie typowe świadczenie przyznawane na podstawie przesłanek orzeczniczych ZUS właściwych dla renty socjalnej.
Odpowiedź "zasiłek chorobowy" jest nieprawidłowa, bo dotyczy czasowej niezdolności do pracy w ramach ubezpieczenia chorobowego i zasadniczo wiąże się z podleganiem temu ubezpieczeniu (np. zatrudnieniem lub innym tytułem do ubezpieczenia). Nie jest to świadczenie "docelowe" dla trwałej, całkowitej niezdolności do pracy wynikającej z niepełnosprawności.
Odpowiedź "świadczenie rehabilitacyjne" także jest nieprawidłowa, ponieważ jest to świadczenie przejściowe, wypłacane po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, gdy dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy. W przypadku całkowitej niezdolności do pracy o charakterze trwałym (często spotykanej przy niepełnosprawności intelektualnej) właściwszym kierunkiem jest renta socjalna, a nie świadczenie rehabilitacyjne.
Dla asystenta osoby z niepełnosprawnością kluczowe jest praktyczne rozróżnienie: ZUS (świadczenia oparte o orzecznictwo i przepisy szczególne, jak renta socjalna) versus OPS (świadczenia z pomocy społecznej, jak zasiłek stały). Takie rozróżnienie skraca drogę podopiecznego do właściwego wsparcia i ogranicza ryzyko złożenia wniosku do niewłaściwej instytucji.
