Kinezyterapia bierna to forma usprawniania, w której ruch w stawach wykonuje osoba prowadząca (np. rehabilitant lub opiekunka realizująca zalecenia), a podopieczny nie wykonuje ruchu czynnie. Oznacza to brak aktywnego skurczu mięśni po stronie podopiecznego – jego zadaniem jest możliwie rozluźnić się i współpracować poprzez przyjęcie właściwej pozycji oraz zgłaszanie dolegliwości (np. bólu).
W praktyce opieki nad osobą po udarze ćwiczenia bierne są stosowane m.in. wtedy, gdy występuje niedowład, osłabienie siły mięśniowej lub ograniczenie kontroli ruchu. Celem bywa:
- utrzymanie lub poprawa zakresu ruchu w stawach,
- profilaktyka przykurczów i sztywności,
- zmniejszenie ryzyka powikłań wynikających z unieruchomienia.
Odpowiedź "wykonywać ćwiczenia u podopiecznego samodzielnie, bez jego czynnego udziału" jest zgodna z definicją ćwiczeń biernych: to osoba prowadząca porusza kończyną podopiecznego.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo opisują inne typy usprawniania:
- "motywować podopiecznego do samodzielnego wykonania ćwiczeń" – to charakterystyczne dla ćwiczeń czynnych (pacjent ćwiczy sam), a nie biernych.
- "wykonywać ćwiczenia wspólnie z podopiecznym" – sugeruje ćwiczenia wspomagane (częściowo wykonuje pacjent, częściowo pomaga druga osoba).
- "przygotować zestaw ćwiczeń do samodzielnego wykonywania" – to również obszar ćwiczeń czynnych i planu treningowego, a nie realizacji ruchu biernego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo "bierna/bierne", kluczowe jest rozpoznanie, kto wykonuje ruch. Jeśli ruch wykonuje opiekun/terapeuta – to bierne. Jeśli ruch wykonuje pacjent – to czynne. Jeśli pacjent wykonuje, ale z pomocą – to wspomagane.
