Kosztorysy w budownictwie różnią się przede wszystkim momentem sporządzenia oraz celem. W sytuacji opisanej w pytaniu kluczowe jest to, że inwestycji "nie można było wycenić przed jej wykonaniem", czyli pełny koszt i zakres robót stają się znane dopiero po realizacji.
W takim przypadku podstawą końcowego rozliczenia z inwestorem jest kosztorys powykonawczy, bo opiera się na rzeczywiście wykonanych robotach (typowo po obmiarze i potwierdzeniu zakresu). Taki kosztorys ma charakter rozliczeniowy: służy do ustalenia wartości robót po ich wykonaniu, a nie do planowania czy składania oferty.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Kosztorys inwestorski" jest zwykle przygotowywany przez inwestora na etapie planowania/przygotowania zamówienia i służy m.in. do oszacowania budżetu. Nie jest dokumentem opisującym faktycznie wykonany zakres po zakończeniu robót.
- "Kosztorys ofertowy" jest związany ze złożeniem oferty przez wykonawcę (etap przed realizacją). Opiera się na założeniach i dokumentacji dostępnej przed wykonaniem robót, więc nie jest naturalną podstawą rozliczenia końcowego, gdy kosztów nie dało się wcześniej rzetelnie przewidzieć.
- "Kosztorys zamienny" wiąże się ze zmianami w trakcie realizacji (roboty zamienne). Może korygować wcześniejsze ustalenia, ale nie jest z definicji końcowym rozliczeniem całej inwestycji po zakończeniu wszystkich robót.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się informacja o rozliczeniu po wykonaniu robót, szukaj odpowiedzi odnoszącej się do dokumentu "po realizacji", a nie "przed realizacją" lub "na etapie zmian".
