Podstawa (cokół) precyzyjnego modelu dzielonego musi być mechanicznie odporna i stabilna, ponieważ model jest wielokrotnie rozdzielany i składany, a elementy muszą wracać do tej samej pozycji bez chybotania i odkształceń. Z tego powodu jako właściwy materiał wskazuje się gips klasy IV, kojarzony z gipsem o wysokiej wytrzymałości i dobrych parametrach dla prac wymagających dużej dokładności.
Odpowiedź "klasy IV" jest poprawna, bo taka klasa gipsu jest dobierana do sytuacji, w których liczy się wysoka odporność na ścieranie i uszkodzenia oraz zachowanie kształtu podczas dalszych etapów pracy (np. opracowanie, dopasowanie, wielokrotne manipulacje modelem).
Pozostałe odpowiedzi reprezentują typowe pomyłki materiałowe:
- "modelowego." – gips modelowy jest użyteczny w wielu pracach, ale w modelu precyzyjnym podstawa może wymagać wyższej wytrzymałości; wybór wynika często z automatyzmu: "do modelu biorę gips modelowy".
- "klasy III" – ta klasa bywa kojarzona z poprawną dokładnością dla modeli roboczych, jednak w odniesieniu do podstawy modelu dzielonego może nie dawać takiej rezerwy wytrzymałości jak klasa IV, co zwiększa ryzyko obtłuczeń i zużycia krawędzi.
- "alabastrowego." – alabaster (gips budowlany/odlewowy o niższych parametrach) jest z reguły zbyt miękki i mniej odporny na obciążenia laboratoryjne; może się kruszyć i tracić dokładność na krawędziach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "precyzyjny" oraz "model dzielony", myśl o materiale o najwyższej typowej wytrzymałości wśród gipsów stosowanych w protetyce, bo od stabilności podstawy zależy dokładność dalszych etapów wykonania uzupełnienia.
