Komutacja kanałów (circuit switching) polega na zestawieniu połączenia między dwoma punktami sieci i utrzymaniu go przez cały czas trwania sesji. W praktyce oznacza to, że na trasie połączenia rezerwowane są zasoby (np. pasmo/kanalizacja czasowa), które pozostają zajęte niezależnie od tego, czy w danej chwili rzeczywiście następuje transmisja.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "nieefektywne wykorzystanie pasma"?
Wadą komutacji kanałów jest właśnie to, że zasoby są zarezerwowane "na wyłączność". Gdy występują przerwy w nadawaniu (typowe np. w transmisji danych o charakterze impulsowym), pasmo nadal jest zajęte, mimo że nie przenosi użytecznej informacji. To obniża efektywność wykorzystania łączy w porównaniu z metodami, które współdzielą zasoby dynamicznie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "przetrzymywanie informacji w węzłach pośredniczących" – to opis buforowania, które jest charakterystyczne dla komutacji pakietów (przechowywanie i przekazywanie). W komutacji kanałów po zestawieniu toru dane są przesyłane strumieniowo, bez typowego dla pakietów mechanizmu store-and-forward.
- "uciążliwe i kosztowne składanie wiadomości w węźle końcowym" – składanie (rekonstrukcja) całości wiadomości z fragmentów wynika z dzielenia danych na pakiety/segmenty. W komutacji kanałów nie ma typowej konieczności składania wiadomości z niezależnie przesyłanych jednostek.
- "dostarczanie do odbiorcy informacji w innej kolejności niż zostały wysłane" – zmiana kolejności jest efektem niezależnego routingu pakietów różnymi ścieżkami. W komutacji kanałów cała transmisja idzie zestawionym torem, więc zjawisko to nie stanowi podstawowej wady tej metody.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się hasła typu "buforowanie w węzłach", "składanie wiadomości", "inna kolejność" – są to typowe skojarzenia z komutacją pakietów. Dla komutacji kanałów kluczowe jest hasło: rezerwacja zasobów i zajętość pasma przez cały czas połączenia.
