W światłowodzie światło jest "zamykane" w rdzeniu i może przebyć duże odległości, ponieważ na granicy rdzeń–płaszcz zachodzi całkowite wewnętrzne odbicie światła. Warunek jest taki, że rdzeń ma większy współczynnik załamania niż płaszcz, a promień w rdzeniu pada na granicę pod kątem większym od krytycznego. Wtedy zamiast przejść do płaszcza, fala świetlna odbija się i pozostaje prowadzona w rdzeniu.
Odpowiedź "interferencja" jest błędna, bo interferencja dotyczy nakładania się fal i efektów wzmocnień/wygaszeń. Może występować w optyce i fotonice, ale nie jest podstawowym mechanizmem prowadzenia światła w klasycznym światłowodzie telekomunikacyjnym.
Odpowiedź "zewnętrzne załamanie światła" jest błędna, bo załamanie opisuje zmianę kierunku przy przejściu do innego ośrodka. W światłowodzie kluczowe jest właśnie to, że przy spełnieniu warunku krytycznego światło nie przechodzi do płaszcza, tylko ulega całkowitemu odbiciu wewnętrznemu. Samo "załamanie" nie tłumaczy skutecznego uwięzienia wiązki w rdzeniu.
Odpowiedź "dyspersja" jest błędna, bo dyspersja opisuje rozmycie impulsu w czasie (różne prędkości składowych/torów propagacji), czyli zjawisko ograniczające parametry transmisji (pasmo, zasięg), a nie zjawisko umożliwiające prowadzenie światła. W praktyce monter powinien kojarzyć dyspersję z jakością toru i doborem włókna/źródła, ale mechanizm prowadzenia to nadal całkowite wewnętrzne odbicie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie brzmi o "podstawowe zjawisko wykorzystywane do transmisji światła w światłowodach", szukaj odpowiedzi związanej z granicą rdzeń–płaszcz i warunkiem kąta krytycznego, a nie zjawisk opisujących zakłócenia lub parametry jakościowe.
