Warunek dostępu do drogi publicznej jest jednym z kluczowych kryteriów oceny dopuszczalności podziału. Jeżeli działki projektowane do wydzielenia nie mają dostępu do drogi publicznej (np. nie graniczą z nią lub nie mają zapewnionego prawnie skutecznego dojazdu), to w praktyce taki podział nie spełnia podstawowego wymogu funkcjonalnego i prawnego.
Odpowiedź "projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej" jest trafna, bo wskazuje na przesłankę, która bezpośrednio dotyczy skutku podziału: po podziale powstają nowe działki i każda z nich musi mieć zapewnioną możliwość dojazdu zgodnie z wymaganiami procedury podziałowej. W pracy technika geodety oznacza to konieczność sprawdzenia na mapie i w dokumentach, czy dostęp istnieje albo czy zaprojektowano rozwiązanie, które go zapewni (np. wydzielenie drogi, ustanowienie służebności).
Odpowiedź "nieruchomość jest rolna" jest niepoprawna, ponieważ sam rodzaj użytku czy charakter nieruchomości nie jest równoznaczny z bezwzględnym zakazem podziału. W zależności od okoliczności mogą istnieć dodatkowe ograniczenia, ale nie działa tu prosta zasada "rolna = nie wolno".
Odpowiedź "powierzchnia działki podlegającej podziałowi przekracza 0,3000 ha" jest myląca: sugeruje istnienie uniwersalnego progu powierzchni jako zakazu, podczas gdy w praktyce przesłanki podziału wynikają z kryteriów planistycznych, dostępu do drogi i wymagań formalnych, a nie z jednego stałego limitu powierzchni.
Odpowiedź "nieruchomość jest leśna" również nie stanowi automatycznej przesłanki niedopuszczalności. Podobnie jak przy gruntach rolnych, mogą pojawiać się szczególne uwarunkowania, ale do rozstrzygnięcia nie wystarczy sama etykieta "leśna".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wśród odpowiedzi pojawia się przesłanka dotycząca zapewnienia dostępu (droga publiczna, dojazd), zwykle jest to warunek fundamentalny dla poprawności podziału i warto ją porównać z odpowiedziami opartymi jedynie na rodzaju gruntu lub liczbie.
