Określenia skokowy i gradientowy odnoszą się do tego, jak w przekroju światłowodu zmienia się współczynnik załamania światła (profil refrakcyjny). To właśnie ten profil decyduje o torach biegu promieni/modów w rdzeniu.
W światłowodzie skokowym współczynnik załamania ma w rdzeniu wartość praktycznie stałą, a na granicy rdzeń–płaszcz następuje wyraźna, "skokowa" zmiana. Taki profil jest klasyczny i łatwy do wyobrażenia: rdzeń ma jedno n, płaszcz niższe n.
W światłowodzie gradientowym współczynnik załamania w rdzeniu nie jest stały — zmienia się stopniowo (zwykle maleje od osi rdzenia ku płaszczowi). Skutkiem jest "wyginanie" torów promieni i ograniczanie różnic czasów propagacji poszczególnych modów, co w praktyce pomaga zmniejszać dyspersję modalną w światłowodach wielomodowych.
Dlatego odpowiedź "z rozkładem współczynnika załamania światła" jest właściwa: to jedyne kryterium, które definiuje podział skokowy/gradientowy.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne cechy, które mogą występować niezależnie od profilu refrakcyjnego:
- "z materiałem zastosowanym do budowy" – materiał (np. rodzaj szkła lub tworzywa) nie stanowi definicji podziału skokowy/gradientowy; decyduje profil n, a nie sama "substancja".
- "ze stosunkiem średnicy rdzenia do płaszcza" – średnice (np. typowe wymiary włókien) służą częściej do rozróżniania rodzajów włókien i kompatybilności złączeń, ale nie definiują profilu skokowego lub gradientowego.
- "z rodzajem powłoki ochronnej" – powłoki i osłony dotyczą konstrukcji kabla (ochrona mechaniczna, warunki środowiskowe), a nie optycznego profilu współczynnika załamania w rdzeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz określenia skokowy/gradientowy, myśl o "kształcie" profilu n(r) w rdzeniu, a nie o średnicach, powłokach czy materiale płaszcza.
