Poekstrakcyjna śruta sojowa to surowiec paszowy powstający po usunięciu znacznej części oleju z nasion soi. W praktyce żywieniowej jest ceniona przede wszystkim dlatego, że stanowi skoncentrowane źródło białka (a wraz z nim ważnych aminokwasów), dzięki czemu ułatwia bilansowanie dawek dla zwierząt gospodarskich.
Odpowiedź "białka" jest poprawna, ponieważ śruta sojowa poekstrakcyjna jest klasyfikowana jako pasza białkowa i służy do podnoszenia poziomu białka ogólnego w mieszankach paszowych. Jest to szczególnie istotne w okresach zwiększonego zapotrzebowania na białko, np. w intensywnym wzroście lub w produkcji (nieśność, laktacja), gdzie niedobór białka może ograniczać przyrosty i wyniki produkcyjne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "wody" – woda nie jest powodem stosowania śruty sojowej; surowce paszowe dobiera się m.in. pod kątem składników odżywczych, a nie po to, aby "dostarczać wody" (wodę zapewnia się przede wszystkim przez pojenie oraz odpowiednią wilgotność paszy).
- "tłuszczu" – określenie "poekstrakcyjna" wskazuje, że olej został w dużej mierze usunięty. Tłuszcz w dawce podnosi się zwykle innymi komponentami (np. olejami, tłuszczami paszowymi), a nie śrutą poekstrakcyjną.
- "węglowodanów" – choć pasze roślinne często są kojarzone z energią z węglowodanów, to śruta sojowa jest w żywieniu wykorzystywana głównie jako komponent białkowy. Węglowodany jako główne źródło energii dostarczają częściej zboża i produkty zbożowe.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w nazwie surowca pojawia się informacja o procesie (np. "poekstrakcyjna"), warto skojarzyć ją z tym, co proces usuwa lub zmienia. Ekstrakcja oleju oznacza zwykle mniej tłuszczu, a relatywnie większy udział frakcji białkowej.
