Przekładnia główna w pojeździe (np. w moście napędowym ciągnika) służy do zwiększenia momentu i zwykle do zmiany kierunku przeniesienia napędu na oś kół jezdnych. Gdy jest to przekładnia stożkowa, osie kół zębatych przecinają się (najczęściej pod kątem zbliżonym do 90°), a koła mają kształt stożków (zęby na powierzchni stożkowej).
Określenie "pojedyncza" oznacza, że przełożenie realizuje jeden stopień (jedna para współpracujących kół). Na rysunku odpowiadającym temu rozwiązaniu powinny być rozpoznawalne typowe elementy pary stożkowej, np. koło współpracujące z wałkiem doprowadzającym napęd (często nazywanym wałkiem atakującym) oraz koło odbierające moment (często koło talerzowe w układzie z mechanizmem różnicowym), ale bez dodatkowego stopnia redukcji.
Dlaczego pozostałe warianty bywają błędnie wybierane?
- Rysunki z kołami walcowymi sugerują przekładnię o osiach równoległych, więc nie spełniają cechy stożkowej zmiany kierunku napędu.
- Układ dwustopniowy (dwie pary kół) nie jest "pojedynczy", mimo że może też występować w maszynach.
- Rysunki pokazujące głównie mechanizm różnicowy (kosz satelitów, półosie) mogą odciągać uwagę od samej pary stożkowej; w tym pytaniu kluczowe jest rozpoznanie rodzaju przekładni głównej.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy osie kół są równoległe czy przecinające się; dopiero potem oceń, czy widać jeden czy dwa stopnie przełożenia.
