Wada wzroku, którą koryguje dana soczewka, wynika z jej działania optycznego: soczewki skupiające (dodatnie) stosuje się w nadwzroczności, a soczewki rozpraszające (ujemne) w krótkowzroczności. W praktyce rozpoznaje się to także po kształcie: soczewka dodatnia jest zwykle grubsza w środku, a ujemna grubsza na brzegach.
Dlatego odpowiedź "dużej nadwzroczności." jest właściwa, jeśli na rysunku pokazano soczewkę o cechach soczewki dodatniej (skupiającej). Duże wartości dodatnie mocy są właśnie charakterystyczne dla korekcji dużej nadwzroczności.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z następujących powodów:
- "starczowzroczności." – presbyopia wynika ze spadku akomodacji z wiekiem. Korekcja często polega na zastosowaniu dodatku do bliży (np. osobne okulary do czytania, dwuogniskowe lub progresywne), a nie na wskazaniu "jednej" typowej soczewki jak w prostym schemacie dla wady sferycznej do dali.
- "zeza." – zez jest zaburzeniem ustawienia oczu i współpracy obuocznej. Same soczewki sferyczne nie są standardową metodą "korekcji zeza"; leczenie może obejmować m.in. ćwiczenia, pryzmaty lub inne postępowanie zależne od typu zeza.
- "dużej krótkowzroczności." – duża krótkowzroczność wymaga soczewki ujemnej (rozpraszającej), czyli o przeciwnym znaku mocy niż soczewka dodatnia stosowana przy nadwzroczności.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy soczewka jest dodatnia czy ujemna (po kształcie i "grubości" na rysunku), a dopiero potem przypisz ją do wady. To zmniejsza ryzyko pomylenia nadwzroczności ze starczowzrocznością.
