Badanie stopnia zaklejenia dotyczy tego, jak papier zachowuje się w kontakcie z cieczą: czy szybko się zwilża, czy ciecz wnika w strukturę i jak łatwo następuje przesiąkanie/rozlewanie się medium po powierzchni. Jest to cecha szczególnie ważna w praktyce papierniczej, gdy papier ma być używany do pisania, drukowania albo w sytuacjach, gdzie kontakt z wilgocią wpływa na użytkowanie wyrobu.
Odpowiedź "stopnia zaklejenia" jest właściwa, ponieważ zestawy do kontroli tej cechy są projektowane tak, by ocenić zjawiska powierzchniowe i penetrację cieczy, a nie typowe zniszczenie mechaniczne próbki.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych grup właściwości:
- "pulchności" – to parametr strukturalno-geometryczny (związany z objętością właściwą, "puszystością" arkusza). Do jego wyznaczania stosuje się pomiar grubości i masy/gramatury, a nie zestaw typowy dla prób zwilżania.
- "podatności na przedarcie" – to właściwość wytrzymałościowa określająca odporność na propagację rozdarcia. W praktyce bada się ją przyrządami wykonującymi kontrolowane rozdarcie próbki.
- "odporności na przepuklenie" – to również cecha wytrzymałościowa, związana z zachowaniem papieru pod obciążeniem prowadzącym do wyboczenia/rozerwania pod naciskiem. Wymaga aparatury generującej ciśnienie lub siłę i rejestrującej moment zniszczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach mieszają się cechy powierzchniowe i mechaniczne, najpierw zdecyduj, czy przyrząd służy do kontaktu z cieczą (zaklejenie), czy do niszczenia próbki siłą (przedarcie/przepuklenie), czy do pomiaru wymiarów/masy (pulchność).
