W doborze frezu kluczowe są: materiał obrabiany, geometria ostrza oraz sposób skrawania (tu: skrawanie czołem). Frezy przeznaczone do stopów metali nieżelaznych (zwłaszcza aluminium) mają zazwyczaj geometrię ułatwiającą odprowadzanie wióra i ograniczającą zjawiska takie jak przyklejanie się materiału do ostrza (narost). Dzięki temu można uzyskać lepszą jakość powierzchni i stabilniejszą pracę.
Odpowiedź "stopów metali nieżelaznych" jest właściwa, ponieważ taka grupa materiałów często wymaga narzędzi o geometrii nastawionej na gładkie cięcie i efektywną ewakuację wiórów, co jest typowe dla frezów "do aluminium" lub szerzej: do stopów nieżelaznych.
- "stali hartowanych" – to materiały o wysokiej twardości, w których liczy się odporność na zużycie i stabilność krawędzi skrawającej. W praktyce dobiera się zwykle inne rozwiązania narzędziowe (geometrie, gatunki/powłoki, często także inne strategie obróbki), niż dla stopów nieżelaznych.
- "stopów tytanu" – tytan jest materiałem trudniejszym w obróbce (m.in. podatność na przegrzewanie strefy skrawania, wymagania co do stabilności procesu). Stosuje się narzędzia i geometrie zaprojektowane stricte pod te warunki, a nie typowo "aluminiowe".
- "żeliw szarych" – żeliwo ma inną charakterystykę skrawania (m.in. krótki wiór, ścieralność). Dobór narzędzia bywa inny niż dla stopów nieżelaznych, a geometria nastawiona na bardzo gładkie cięcie i zapobieganie narostowi nie jest tu podstawowym kryterium.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie odwołuje się do zdjęcia frezu, zwróć uwagę na cechy sprzyjające odprowadzaniu wióra i pracy w materiałach "lepkich" (np. aluminium). Następnie porównaj to z typowymi wymaganiami obróbki stali hartowanej, tytanu i żeliwa.