Połączenie biernych kolumn głośnikowych ze wzmacniaczem dotyczy wyjścia mocy (speaker-level). W tym miejscu toru audio występują relatywnie wysokie napięcia i prądy w porównaniu z połączeniami sygnałowymi (line-level). Z tego powodu najważniejszą cechą przewodu jest niska rezystancja, którą uzyskuje się przez duży przekrój żył. Mniejsza rezystancja oznacza mniejszy spadek napięcia na kablu i mniejsze straty mocy, czyli więcej energii trafia do głośnika zamiast zamieniać się w ciepło w przewodzie.
Odpowiedź "symetrycznym o dużym przekroju żył" wskazuje właśnie tę praktyczną zasadę: dwa przewodniki (+ i −) o odpowiednio dużym przekroju to typowy przewód głośnikowy. W takim zastosowaniu ekranowanie zwykle nie jest potrzebne, bo sygnał ma duży poziom i niską impedancję, więc jest mniej podatny na zakłócenia niż sygnały mikrofonowe lub liniowe.
- "koncentrycznym nieekranowanym" – konstrukcja koncentryczna jest charakterystyczna dla kabli sygnałowych; brak ekranu dodatkowo pogarsza odporność na zakłócenia, a taki kabel nie jest standardem do połączeń wzmacniacz–głośnik.
- "koncentrycznym ekranowanym" – to typowe rozwiązanie dla sygnałów line-level (np. połączenia RCA). W torze głośnikowym ekran nie daje istotnej korzyści, a kabel koncentryczny nie jest optymalny pod kątem przenoszenia dużych prądów.
- "symetrycznym o małym przekroju żył" – nawet przy poprawnej idei dwóch żył, zbyt mały przekrój zwiększa rezystancję, co powoduje spadki napięcia, straty mocy oraz może wpływać na kontrolę głośnika i brzmienie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "bierna kolumna" i "wzmacniacz", myśl o przewodzie głośnikowym: dwie żyły, duży przekrój, bez nacisku na ekran. Ekranowanie i kable koncentryczne kojarz przede wszystkim z połączeniami sygnałowymi przed wzmacniaczem mocy.
