Połączenie uzwojenia stojana w układzie Dahlandera służy do skokowej zmiany prędkości silnika asynchronicznego przez zmianę liczby biegunów (a więc liczby par biegunów). Dla silnika zasilanego z sieci o stałej częstotliwości prędkość synchroniczna zależy od częstotliwości i liczby par biegunów, więc jeśli liczbę biegunów zmienimy dwukrotnie, prędkość zmieni się w sposób przewidywalny.
Dlatego odpowiedź "uzyskanie dwóch prędkości obrotowych w stosunku 1:2." jest właściwa: w typowym silniku Dahlandera przełącza się uzwojenia tak, aby otrzymać dwa stany pracy odpowiadające dwóm różnym liczbom biegunów, co daje dwie prędkości (np. wolną i szybką), często właśnie w relacji 1:2.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne zagadnienia:
- "płynną regulację prędkości obrotowej silnika." – regulacja płynna wymaga zwykle zmiany częstotliwości zasilania (np. falownik) albo innych metod pozwalających na ciągłą zmianę parametrów. Dahlander daje dwie ustalone prędkości, a nie płynny zakres.
- "uzyskanie dwóch sposobów hamowania elektrycznego." – hamowanie elektryczne realizuje się innymi układami (np. hamowanie prądem stałym, przeciwprądem, odzyskowe), niezależnie od idei przełączania liczby biegunów w stojanie.
- "łagodny rozruch silnika." – łagodny rozruch kojarzy się z softstartem, rozruchem gwiazda–trójkąt lub innymi metodami ograniczania prądu rozruchowego. Układ Dahlandera jest przede wszystkim układem dwubiegowym, a nie układem do łagodnego startu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: Dahlander = dwa biegi (dwie prędkości) przez zmianę liczby biegunów. Jeśli pytanie dotyczy regulacji płynnej, typową odpowiedzią będzie przekształtnik częstotliwości, a nie przełączanie uzwojeń.
