W nowoczesnych dystrybucjach Linux standardowym narzędziem do podglądu konfiguracji interfejsów sieciowych jest pakiet iproute2, a w nim polecenie ip. Aby sprawdzić adres(y) IP przypisane do interfejsu, używa się podpolecenia addr, typowo w formie ip addr show (często spotkasz też skrót ip a). Wynik zawiera listę interfejsów (np. lo, eth0, wlan0), ich stan (UP/DOWN) oraz przypisane adresy IPv4 i IPv6.
Dlaczego poprawne jest ip addr? Ponieważ to właśnie ten zestaw poleceń jest obecnie rekomendowany i dostępny domyślnie w wielu dystrybucjach. Dodatkowo pozwala na precyzyjne filtrowanie, np. tylko IPv4 lub tylko wskazany interfejs (w praktyce: ip -4 addr show dev eth0).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- ifconfig – to starsze narzędzie z pakietu net-tools. Może nadal działać, jeśli pakiet jest doinstalowany, ale bywa nieobecne w instalacji domyślnej i jest traktowane jako przestarzałe w codziennej administracji oraz na współczesnych ścieżkach egzaminacyjnych.
- ipconfig – polecenie charakterystyczne dla systemu Windows, służące do podglądu konfiguracji sieci w tym systemie, nie w Linuksie.
- msconfig – narzędzie konfiguracji uruchamiania systemu Windows (nie dotyczy diagnostyki adresów IP w Linuksie).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy Linuksa i adresów interfejsów, najbezpieczniejszym skojarzeniem jest ip addr (iproute2). Nazwy podobne do Windows (ipconfig, msconfig) to typowe "pułapki" sprawdzające, czy rozróżniasz środowiska.
