KWALIFIKACJA TKO3 - WRZESIEŃ 2015

PYTANIE NR 28.
Położenie toru w profilu sprawdza się przez pomiar położenia górnej powierzchni główki szyny w stosunku do nacięć wysokościowych na wskaźnikach regulacji. Do tego celu należy użyć
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Położenie toru w profilu kontroluje się przez odniesienie wysokości górnej powierzchni główki szyny do nacięć wysokościowych na wskaźnikach regulacji. Do takiego przeniesienia rzędnych i sprawdzenia zgodności wysokości stosuje się przenośnicę torową, a nie przyrządy do pomiaru strzałek czy korekcji krzywizn.

Pełne wyjaśnienie:

W pytaniu chodzi o sprawdzenie położenia toru w profilu, czyli o kontrolę wysokości (rzędnej) toru wzdłuż odcinka. Opis wskazuje konkretną metodę: mierzy się położenie górnej powierzchni główki szyny względem nacięć wysokościowych naniesionych na wskaźnikach regulacji. Taki pomiar wymaga przyrządu, który pozwala odnieść (przenieść) wysokość z punktu odniesienia/wskaźnika na powierzchnię szyny i ocenić różnicę.

Dlatego poprawna jest odpowiedź "przenośnicy torowej" – jest to narzędzie przeznaczone do prac regulacyjnych, gdy trzeba porównać wysokość główki szyny z oznaczeniem wysokościowym na wskaźniku i stwierdzić, czy tor znajduje się na zadanej rzędnej, czy wymaga podniesienia/opuszczenia podczas regulacji.

Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisanego celu:

  • "strzałkomierza" używa się do pomiaru strzałki (ugięcia/odchyłki) na odcinku, typowo w kontekście oceny łuku lub nierówności w określony sposób. To inny rodzaj kontroli niż bezpośrednie odniesienie wysokości do nacięć wysokościowych.
  • "korektora krzywizn" dotyczy kształtowania/naprawy krzywizny w planie (geometrii poziomej), a pytanie dotyczy profilu (geometrii pionowej). Skojarzenie z "geometrią toru" może być mylące, ale zakres zastosowania jest inny.
  • "toromierza" jest nazwą ogólną przyrządu do pomiaru wybranych parametrów toru (np. rozstawu, przechyłki – zależnie od typu). W treści jednak wskazano specyficzne odniesienie do nacięć wysokościowych na wskaźnikach regulacji, co odpowiada zastosowaniu przenośnicy do przenoszenia rzędnych.

Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi rozpoznaj, co jest wielkością odniesienia (tu: nacięcia wysokościowe) oraz co jest mierzone (tu: wysokość powierzchni główki szyny). To zwykle prowadzi do właściwej grupy narzędzi: przenoszenie wysokości vs pomiar strzałek/krzywizn.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Położenie toru w profilu to jego przebieg w pionie (wysokość toru wzdłuż odcinka), czyli zgodność z projektowaną niweletą i wymaganymi rzędnymi. W praktyce ocenia się, czy tor nie ma lokalnych podniesień lub zapadnięć i czy da się go wyregulować do właściwej wysokości.
Nacięcia wysokościowe są punktem odniesienia dla robót regulacyjnych. Umożliwiają porównanie aktualnej wysokości główki szyny z założoną rzędną i ocenę, czy tor należy podnieść, opuścić albo pozostawić bez zmian. Bez takiego odniesienia trudno o powtarzalną kontrolę profilu.
Przenośnica torowa służy do przenoszenia (odnoszenia) wysokości między wskaźnikiem regulacji a powierzchnią główki szyny. Dzięki temu można szybko sprawdzić różnicę wysokości względem nacięć i określić, czy tor jest na zadanej rzędnej, co jest kluczowe przy regulacji po podbiciu.
Strzałkomierz jest kojarzony z pomiarem strzałek odchyłek na odcinku (w praktyce częściej dla kontroli kształtu i nierówności w określony sposób). W pytaniu chodzi o odniesienie wysokości główki szyny do nacięć wysokościowych na wskaźnikach, czyli o przeniesienie rzędnych, a nie pomiar strzałki.
W takim sprawdzeniu ocenia się wysokość (rzędną) górnej powierzchni główki szyny względem punktów odniesienia w terenie. To pozwala stwierdzić, czy tor jest zgodny z założeniami profilu oraz gdzie występują odchyłki wymagające regulacji, np. podniesienia lub opuszczenia toru.
Korektor krzywizn dotyczy zagadnień krzywizny toru w planie (geometria pozioma), czyli kształtu łuku i przebiegu osi toru w poziomie. Profil toru to geometria pionowa (wysokość). Na egzaminie częsty błąd to wybór narzędzia "od geometrii" bez rozróżnienia plan/profil.
Kontrolę wykonuje się m.in. po robotach torowych (np. podbijaniu, wymianie podsypki, naprawach podtorza) oraz w ramach bieżącego utrzymania, gdy występują nierówności pionowe. Celem jest potwierdzenie, że tor osiągnął wymaganą wysokość i nie generuje niepożądanych dynamicznych oddziaływań.
Najczęściej myli się narzędzia do różnych składowych geometrii: profil (wysokość), plan (krzywizna), rozstaw oraz przechyłkę. Uczniowie wybierają nazwę brzmiącą "pomiarowo" (np. z końcówką "-mierz") bez sprawdzenia, czy w treści jest mowa o rzędnych, nacięciach wysokościowych lub wskaźnikach regulacji.
W profilu analizujesz wysokość toru (rzędne, niweletę, podniesienia/obniżenia) i odniesienia wysokościowe. W planie analizujesz przebieg osi toru w poziomie (łuk, prostą, odchyłki boczne, krzywiznę). Słowa-klucze w treści zadania zwykle wskazują, której składowej dotyczy pytanie.
Warto uczyć się zestawami: przyrządy do profilu (rzędne), do planu (odchyłki boczne/łuki), do rozstawu i przechyłki oraz narzędzia do robót regulacyjnych. Pomaga też ćwiczenie: do każdej nazwy dopisz "co mierzy" i "do czego służy" w jednym zdaniu — wtedy łatwiej dopasować przyrząd do opisu w zadaniu.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 46% zdających egzamin. trudne

Eksperci podkreślają: "Położenie toru w profilu kontroluje się przez odniesienie wysokości górnej powierzchni główki szyny do nacięć wysokościowych na wskaźnikach regulacji."

Materiały:

  • Materiały szkoleniowe z geometrii toru i robót regulacyjnych (podręczniki do zawodów kolejowych)
  • Instrukcje wewnętrzne zarządców infrastruktury dotyczące pomiarów geometrii toru (jeśli dostępne w szkole/ośrodku)
  • Karty katalogowe i opisy przyrządów torowych używanych w praktyce utrzymaniowej

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego