Spódnica kloszowa z połowy koła (tzw. "półklosz") ma krój oparty na figurze koła: w wykroju rysuje się dwa współśrodkowe łuki. Wewnętrzny łuk odpowiada linii talii, a zewnętrzny łuk odpowiada linii dołu spódnicy.
Dlatego do opracowania form potrzebne są przede wszystkim:
- obwód talii (ot) – z niego wyznacza się promień łuku talii. W praktyce korzysta się z zależności geometrycznej obwodu koła i promienia (dla pełnego koła: 2πr), a dla spódnicy z połowy koła odpowiednio przelicza się długość łuku talii, aby uzyskać właściwy promień,
- długość spódnicy (TD) – wyznacza, jak daleko od talii ma sięgać dół; jest to różnica promieni między łukiem dołu a łukiem talii.
To wystarcza, bo spódnica z połowy koła nie jest dopasowana w biodrach tak jak spódnica ołówkowa czy prosta. Materiał układa się w fałdy/klosz poniżej talii, a dopasowanie dotyczy głównie samej talii (ew. pasa/zaszewki technologiczne wynikają z konstrukcji, ale nie wymagają osobnego obwodu bioder jako parametru bazowego dla samego łuku).
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne? Odpowiedzi zawierające "obt" (obwód bioder) sugerują konstruowanie spódnicy dopasowanej w biodrach, co jest typowym błędem wynikającym z przenoszenia schematu innych fasonów. Z kolei zestawy z dodatkowymi skrótami (np. ZKo, ZWo, ZTv, opx) dodają miary, które nie wpływają na wyznaczenie dwóch łuków charakterystycznych dla półkola, więc nie są miarami kluczowymi dla samej konstrukcji tego wykroju.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "kloszowa z połowy koła/koła", najpierw pomyśl o talii (łuk wewnętrzny) i długości (łuk zewnętrzny). Dopiero dodatkowe elementy (np. pasek, zapięcie, kieszenie) mogą wymagać innych ustaleń, ale nie zmieniają podstawowych miar konstrukcyjnych półklosza.
