Ubieranie się jest jedną z podstawowych czynności dnia codziennego (ADL). W praktyce opiekuńczej ocenia się, czy osoba potrafi samodzielnie dobrać ubranie adekwatne do pogody, zaplanować kolejność działań (bielizna, spodnie, koszula, zapięcia), wykonać je bezpiecznie i zrozumieć wskazówki.
Odpowiedź "w zaawansowanym stadium choroby Alzheimera" jest trafna, ponieważ w zaawansowanej demencji typowo występują: nasilone zaburzenia pamięci i uwagi, problemy z rozumieniem poleceń, trudności w planowaniu oraz wykonywaniu sekwencji czynności, a także możliwa apraksja (trudność w realizacji celowych działań mimo sprawnych mięśni). To powoduje zależność od opiekuna w samoobsłudze, w tym przy ubieraniu.
Odpowiedź "z nadciśnieniem tętniczym" jest nieadekwatna, bo samo nadciśnienie jest często chorobą przewlekłą wymagającą kontroli i leczenia, ale nie musi ograniczać samoobsługi. Pomoc w ubieraniu może być potrzebna dopiero przy powikłaniach (np. po udarze), których tu nie wskazano.
Odpowiedź "chora na cukrzycę" również nie przesądza o konieczności pomocy w ubieraniu. Cukrzyca bywa dobrze kontrolowana i nie musi ograniczać sprawności. Ograniczenia mogą pojawić się przy powikłaniach (np. ciężka neuropatia, amputacje, znaczne zaburzenia widzenia), ale pytanie nie opisuje takich sytuacji, więc nie jest to najbardziej typowy wybór.
Odpowiedź "z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim" jest niewłaściwa, ponieważ lekki stopień zwykle pozwala na dużą samodzielność w czynnościach samoobsługowych. Osoba może potrzebować wsparcia organizacyjnego lub instruktażu, ale nie musi wymagać bezpośredniej pomocy w samym ubieraniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy pomocy w ADL, wybieraj rozpoznanie, które typowo daje utrwaloną niesamodzielność (np. zaawansowana demencja), a nie chorobę przewlekłą bez opisanych powikłań.
