W kontekście materiałoznawstwa odzieżowego "odporność na działanie wilgoci" najczęściej wiąże się z tym, jak materiał wchłania wodę i parę wodną oraz jak zmienia swoje właściwości podczas zawilgocenia (masa, czas schnięcia, podatność na długotrwałe zawilgocenie).
Poliester jest włóknem syntetycznym o niskiej higroskopijności i zwykle wykazuje charakter hydrofobowy. Oznacza to, że w porównaniu z włóknami naturalnymi wchłania mało wilgoci, wolniej nasiąka, a po zamoczeniu z reguły szybciej oddaje wodę (krótszy czas schnięcia). W praktyce krawieckiej przekłada się to na dobór poliestru (lub mieszanek z poliestrem) do zastosowań, gdzie liczy się szybkie schnięcie i mniejsze "trzymanie" wilgoci w strukturze wyrobu.
Dlaczego pozostałe surowce są mniej trafne w takim ujęciu:
- Bawełna jest włóknem naturalnym o relatywnie większej chłonności; łatwiej pochłania wodę i długo pozostaje wilgotna, co może obniżać komfort oraz wydłużać schnięcie.
- Wełna potrafi pochłaniać parę wodną i mimo że bywa odczuwana jako "ciepła" nawet przy zawilgoceniu, nie oznacza to najwyższej odporności na wilgoć w sensie chłonności; nadal wiąże wilgoć w strukturze.
- Jedwab również jest włóknem naturalnym, które może absorbować wilgoć i jest wrażliwsze eksploatacyjnie; w praktyce wymaga ostrożniejszej pielęgnacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu nie ma doprecyzowania (impregnacja, membrana, wykończenie hydrofobowe), zwykle ocenia się cechę surowca. Wtedy odpowiedź związana z niską chłonnością wilgoci i szybkim schnięciem jest najbardziej uzasadniona.
