W hotelarstwie średni czas pobytu gościa interpretuje się najczęściej jako przeciętną liczbę noclegów przypadającą na jednego gościa. W ujęciu wskaźnikowym jest to zależność typu iloraz:
średni czas pobytu = liczba udzielonych noclegów / liczba gości.
W treści podano dwie informacje:
- W sierpniu liczba gości spadła w porównaniu z lipcem.
- Liczba udzielonych noclegów nie zmieniła się (czyli pozostała taka sama w obu miesiącach).
Jeżeli licznik (noclegi) pozostaje stały, a mianownik (goście) maleje, to wartość ilorazu rośnie. To oznacza, że w sierpniu przeciętnie na jednego gościa przypadało więcej noclegów, czyli pobyt był dłuższy.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "Średni czas pobytu gościa w sierpniu był dłuższy niż w lipcu."
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- "Średni czas pobytu gościa w sierpniu był krótszy niż w lipcu." – przeczy wprost relacji ilorazowej: przy tych samych noclegach i mniejszej liczbie gości średnia nie może się zmniejszyć.
- "Średni czas pobytu gościa w lipcu był dłuższy niż w sierpniu." – to samo twierdzenie w odwróconym porządku; również jest sprzeczne z danymi.
- "Średni czas pobytu gościa w obu miesiącach był taki sam." – równość wymagałaby, aby przy niezmienionej liczbie noclegów liczba gości także była taka sama. Skoro gości jest mniej, średnia musi się zmienić (wzrosnąć).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz porównanie dwóch wskaźników, zapisz je w postaci prostego ułamka (co jest licznikiem, co mianownikiem). Potem oceń, jak zmiany w liczniku i mianowniku wpływają na wynik, nawet bez liczb.
