Ocena postępów terapii powinna opierać się na mierzalnych, powtarzalnych wskaźnikach. W praktyce klinicznej jedną z prostszych i często stosowanych metod jest pomiar obwodów odcinka (np. kończyny) w ściśle określonych punktach anatomicznych oraz w porównywalnych warunkach (ta sama pora dnia, ta sama pozycja, podobne napięcie tkanek). Taki pomiar pozwala śledzić zmiany objętości tkanek, które mogą odzwierciedlać m.in. zmniejszanie obrzęku albo ograniczanie niekorzystnych zmian troficznych.
Odpowiedź "pomiarem obwodów odcinka" jest trafna, ponieważ daje wynik liczbowy, łatwy do wpisania do dokumentacji i porównania między wizytami. Jest też praktyczna: nie wymaga specjalistycznej aparatury, a przy zachowaniu metodyki daje dobrą powtarzalność.
- Odpowiedź "pomiarem zakresu ruchu" dotyczy głównie oceny ruchomości stawów (ROM) i będzie właściwa wtedy, gdy celem terapii jest poprawa ruchu w stawie. Nie jest to jednak to samo, co ocena zmian obwodu segmentu (np. obrzęku/zaniku).
- Odpowiedź "testem skórnym" odnosi się do badania czucia powierzchownego/reakcji skórnych albo odruchów, a więc do innego obszaru funkcjonalnego niż typowa ocena zmian objętości tkanek w danym odcinku.
- Odpowiedź "testem Loveta" (skala oceny siły mięśniowej) służy do oceny siły mięśni. To przydatne narzędzie w rehabilitacji, ale mierzy inną cechę niż obwód i nie jest bezpośrednim pomiarem zmian objętości/obrzęku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "sprawdza się postępy" i w odpowiedziach są zarówno miary liczbowe (np. obwód), jak i testy funkcjonalne (ROM, siła), warto dopasować metodę do tego, co dokładnie ma się zmieniać: objętość tkanek, ruchomość czy siła.
