Pytanie dotyczy dopuszczalnej powierzchni kwatery, czyli wydzielonej części składowiska przeznaczonej do etapowego deponowania odpadów. W przypadku odpadów niebezpiecznych ograniczanie wielkości pojedynczej kwatery ma praktyczne uzasadnienie: zmniejsza ryzyko i zasięg potencjalnych skutków nieszczelności, ułatwia nadzór nad uszczelnieniem, odciekami i pracami eksploatacyjnymi oraz wspiera etapowanie robót.
Odpowiedź "2500 m²" jest właściwa w ramach wymagań, do których odnosi się zadanie (limit powierzchni kwatery dla składowania odpadów niebezpiecznych). Pozostałe propozycje pełnią rolę dystraktorów:
- "1500 m²" – wartość zbyt mała w porównaniu do podanego limitu; wybór takiej odpowiedzi często wynika z ostrożności intuicyjnej ("im mniejsze pole, tym bezpieczniej"), ale egzamin sprawdza znajomość konkretnej wartości granicznej.
- "3000 m²" – wartość nieznacznie większa od limitu; jest typową pułapką na osoby, które pamiętają rząd wielkości, ale mylą dokładną granicę.
- "4500 m²" – wartość wyraźnie zawyżona; może być wybierana przez osoby, które przenoszą parametry z innych rodzajów składowisk lub mylą ograniczenia dotyczące kwatery z innymi wymaganiami projektowymi.
Wskazówka egzaminacyjna: ucząc się limitów dla składowisk, zawsze kojarz liczbę z tym, czego dotyczy (kwatera vs cały obiekt) oraz z grupą odpadów (niebezpieczne vs inne). To ogranicza ryzyko "przenoszenia" wartości między podobnymi pojęciami.
