W metalurgii w praktyce dydaktycznej i opisowej często stosuje się umowną granicę zawartości węgla, która rozdziela stopy żelaza na stale oraz żeliwa. Dla stali (w tym stali niestopowych) jako "powszechnie przyjmowaną" górną granicę spotyka się wartość około 2,00% C. Ma to znaczenie porządkujące: wraz ze wzrostem zawartości węgla zmienia się udział składników struktury, własności (np. kruchość, twardość), a także typowa technologia przetwarzania.
Dlatego odpowiedź "2,00%" pasuje do sformułowania o granicy "powszechnie przyjmowanej" dla stali niestopowych.
Dlaczego pozostałe wartości są niepoprawne w tym ujęciu?
- "2,50%" – to już zakres kojarzony raczej z żeliwami niż z klasyczną definicją stali; wybór wynika często z przesunięcia granicy "trochę powyżej 2%".
- "3,50%" – wartości w okolicach 3–4% są typowe dla wielu żeliw (w zależności od odmiany), więc nie odpowiadają granicy dla stali.
- "4,30%" – to poziom bardzo charakterystyczny dla żeliw (wysokowęglowych stopów Fe-C), a nie dla stali niestopowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy granicy klasyfikacyjnej stal/żeliwo, nie myl jej z zakresem stali wysokowęglowych (które nadal są stalami, ale nie sięgają typowo kilku procent C). Zapamiętaj, że "stal" kończy się w okolicach 2%, a wyższe zawartości węgla prowadzą do klasyfikacji jako żeliwo.
