W plecionkarstwie "ucho" oznacza uchwyt wykonywany najczęściej w górnej części ścianki kosza. W pytaniu kluczowa jest cecha konstrukcyjna: pozostawiony pod górną krawędzią ścianki otwór, który służy jako miejsce chwytu. Taki otwór nazywa się potocznie "okienkiem", stąd poprawna nazwa: ucho okienkowe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu?
- Ucho oplecione – słowo "oplecione" opisuje przede wszystkim technikę wykonania lub wzmocnienie (dodatkowy oplot), a nie fakt istnienia otworu. Ucho może być oplecione, ale nadal może (lub nie) mieć "okienko"; to inny wymiar opisu.
- Ucho zwyczajne – jest to określenie ogólne, wskazujące na podstawową formę bez wyróżniającej cechy. W pytaniu wyróżnikiem jest konkretny element: otwór pod krawędzią, więc odpowiedź ogólna nie jest trafna.
- Ucho pełne – przeciwstawia się ucha z "okienkiem": jest to uchwyt bez pozostawionego otworu, wypełniony materiałem plecionkarskim. Skoro w treści mowa o otworze pełniącym funkcję uchwytu, "pełne" odpada.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o typy uchwytów najpierw rozpoznaj, czy opis dotyczy kształtu/konstrukcji (np. otwór, wypełnienie), czy sposobu wykonania (np. oplot, wzmocnienie). To pomaga uniknąć mylenia nazw.
