Odpływ chłonki zależy m.in. od działania grawitacji, pracy mięśni (tzw. pompa mięśniowa) oraz ruchów oddechowych. Zmiana ułożenia pacjenta może więc istotnie ułatwiać lub utrudniać transport chłonki, zwłaszcza z kończyn dolnych.
Pozycja leżąca na plecach z podniesionymi nogami (elevacja kończyn dolnych) jest oceniana jako wysoko skuteczna, ponieważ uniesienie nóg powoduje, że grawitacja wspomaga przesuwanie chłonki z obwodu (stopy, podudzia) w kierunku tułowia i regionalnych węzłów chłonnych. W praktyce jest to jedno z podstawowych ułożeń wspierających terapię przeciwobrzękową.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do tej pozycji?
- Niska – taka ocena byłaby typowa dla ułożeń, które zwiększają zastój lub wprowadzają niekorzystny ucisk, a nie dla ułożenia z elevacją.
- Średnia – leżenie na plecach bez uniesienia kończyn może dawać poprawę w porównaniu z długotrwałym staniem, ale nie wykorzystuje w pełni grawitacyjnego wsparcia odpływu z nóg.
- Brak danych – znak "?" w tabeli nie oznacza, że nie da się odpowiedzieć; w pytaniu chodzi o zastosowanie wiedzy fizjologicznej i zasad drenażu limfatycznego do uzupełnienia brakującej oceny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się ułożenie z elevacją kończyn dolnych, najczęściej jest ono interpretowane jako ułożenie sprzyjające redukcji zastoju i ułatwiające odpływ płynów z nóg, o ile nie ma przeciwwskazań klinicznych.
