W przypadku budowy przyłącza kanalizacyjnego kluczowa jest poprawna kolejność czynności. Najpierw należy zapewnić, że roboty zostaną wykonane w miejscu przewidzianym w dokumentacji i bezpiecznie względem istniejącego uzbrojenia terenu. Dlatego rozpoczęcie prac od wytyczenia przebiegu przewodów jest logiczne i organizacyjnie uzasadnione: wyznacza się trasę w terenie oraz punkty, które będą odniesieniem dla robót ziemnych i montażu.
Odpowiedź "wykonania wykopu na odpowiednią głębokość" jest błędna jako pierwszy krok, ponieważ bez wcześniejszego wytyczenia trasy łatwo o wykonanie wykopu w niewłaściwym miejscu, o złych rzędnych lub w kolizji z innymi instalacjami. Wykop jest etapem wykonawczym, który powinien wynikać z przygotowania i oznaczenia przebiegu.
Odpowiedź "usytuowania studzienki jak najbliżej ogrodzenia posesji" także nie jest właściwym początkiem. Po pierwsze, sformułowanie "jak najbliżej" nie stanowi uniwersalnej zasady wykonawczej, a po drugie – lokalizacja studzienki jest elementem wynikającym z projektu i uwarunkowań terenu, a jej wyznaczenie powinno być spójne z wytyczoną trasą przewodu.
Odpowiedź "wykonania obmiaru zastosowanych materiałów" dotyczy przede wszystkim etapu rozliczeń i kontroli ilości robót/materiałów, a nie rozpoczęcia budowy. Obmiar ma sens po wykonaniu określonego zakresu prac lub w toku robót, natomiast nie zastępuje przygotowania robót w terenie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "od czego zacząć" w robotach liniowych, zwykle najpierw pojawia się etap przygotowawczy (wytyczenie/oznaczenie), potem roboty ziemne, następnie montaż i na końcu czynności odbiorowe oraz rozliczeniowe.
