W zakładzie przeróbczym jednym z kluczowych zagrożeń są urazy mechaniczne: uderzenie o element konstrukcji, kontakt z poruszającymi się częściami urządzeń oraz spadające lub przemieszczane przedmioty (np. narzędzia, elementy obudów, bryły materiału). Dlatego podstawowym środkiem ochrony indywidualnej stosowanym powszechnie na obszarach ruchu technologicznego jest hełm ochronny, którego zadaniem jest ograniczenie skutków takich zdarzeń dla głowy.
Odpowiedź "hełm ochronny" jest trafna, bo w praktyce jest to najczęściej wymagany, stały element wyposażenia pracownika w przestrzeni produkcyjnej, gdzie występują zagrożenia uderzeniem lub upadkiem przedmiotów.
- "maska filtrująca" nie jest typowo obowiązkowa w całym zakładzie, ponieważ jej stosowanie zależy od poziomu zapylenia, rodzaju pyłu i wyników oceny narażenia. W wielu miejscach maska może być wymagana, ale zwykle nie wszędzie i nie zawsze.
- "okulary ochronne" są potrzebne zwłaszcza przy ryzyku odprysków, rozbryzgów lub pylenia w strefie oczu (np. niektóre prace utrzymania ruchu, szlifowanie, czyszczenie). Nie stanowią jednak uniwersalnego obowiązku na całym terenie, bo zagrożenie dla oczu bywa zadaniowe i miejscowe.
- "rękawice ochronne" dobiera się do rodzaju pracy (mechaniczne, antyprzecięciowe, chemoodporne itp.). W części czynności mogą być wymagane, ale w innych mogą nawet zwiększać ryzyko (np. przy elementach wirujących), więc nie są typowym wymogiem "wszędzie".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie sugerujące obowiązek stały na terenie ruchu zakładu, najczęściej chodzi o ŚOI chroniące przed zagrożeniami o dużej skuteczności urazowej i trudnych do przewidzenia (jak uraz głowy). ŚOI związane z pyłem, chemikaliami czy konkretną czynnością zwykle są zależne od stanowiska i zadania.
