Kajdanki są środkiem służącym przede wszystkim do ograniczenia swobody ruchów osoby w sposób umożliwiający jej kontrolę i zapewnienie bezpieczeństwa interwencji. W praktyce oznacza to najczęściej częściowe unieruchomienie (np. rąk), a nie pełne pozbawienie możliwości poruszania kończynami.
Dlatego odpowiedź "całkowitego unieruchomienia kończyn" jest właściwa: sformułowanie to opisuje cel, którego kajdanki same w sobie nie realizują. Kajdanki nie są narzędziem do pełnego unieruchomienia kończyn (w rozumieniu całkowitego zniesienia ruchu), lecz do ich ograniczenia w stopniu pozwalającym na kontrolę osoby.
Pozostałe odpowiedzi opisują cele, które w realnych sytuacjach mogą stanowić motywację do ograniczenia ruchów (np. gdy osoba stwarza ryzyko ataku, ucieczki albo autoagresji). W takich przypadkach kajdanki bywają rozważane jako środek zwiększający bezpieczeństwo, ale nadal ich istotą jest ograniczenie swobody ruchów, a nie "totalne" unieruchomienie.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowa skrajne typu "całkowite". W pytaniach o środki interwencji często są one sygnałem, że opis wykracza poza typowe działanie danego środka. Warto też pamiętać o zasadzie adekwatności: dobiera się środek do zagrożenia i celu interwencji, a nie "maksymalizuje" dolegliwość.
