Prawa następstwa cefalokaudalnego i proksymodystalnego to klasyczne prawidłowości opisu rozwoju motorycznego dziecka. Nie mówią one o tym, dlaczego dziecko się rozwija (przyczyny, czynniki), ani o tym, jak opiekun ma wspomagać rozwój, tylko o tym, w jakim kierunku i typowej kolejności pojawiają się nowe umiejętności ruchowe.
Zasada cefalokaudalna (od góry do dołu) oznacza, że kontrola motoryczna i napięcie mięśniowe organizują się najpierw w obrębie głowy i szyi, a potem obejmują tułów i kończyny. W praktycznej obserwacji rozwoju przekłada się to na to, że dziecko zwykle wcześniej uzyskuje lepszą kontrolę głowy i obręczy barkowej niż kończyn dolnych.
Zasada proksymodystalna (od środka do obwodu) mówi, że sprawność rozwija się najpierw bliżej osi ciała (tułów, bark, biodro), a dopiero później w częściach dalszych (dłoń, palce, stopa). W konsekwencji rozwój precyzyjnych ruchów dłoni i palców jest zwykle późniejszy niż rozwój stabilizacji tułowia i ruchów dużych grup mięśni.
- Odpowiedź "indywidualnych uwarunkowań rozwojowych dziecka" jest zbyt ogólna: uwarunkowania (np. zdrowie, środowisko, doświadczenia) mogą wpływać na tempo, ale nie definiują samych praw kierunkowości.
- Odpowiedź "wspomagania rozwoju psychofizycznego dziecka" opisuje działania opiekuńcze, a nie prawo rozwojowe. Prawa następstwa są opisowe, nie instruktażowe.
- Odpowiedź "czynników wpływających na rozwój psychomotoryczny dziecka" dotyczy etiologii (przyczyn i wpływów). Prawa cefalokaudalne i proksymodystalne nie są listą czynników, tylko schematem typowego przebiegu rozwoju motoryki.
Dla opiekunki dziecięcej ta wiedza jest przydatna w codziennej obserwacji: pozwala ocenić, czy pojawiające się umiejętności ruchowe układają się w typową sekwencję oraz jak dobierać aktywności adekwatne do etapu rozwoju, bez wymagania od dziecka zbyt precyzyjnych czynności, gdy nie ma jeszcze stabilizacji osi ciała.
