Prawo do tajemnicy w opiece nad osobą chorą i niesamodzielną polega na tym, że informacje dotyczące pacjenta (w szczególności dane o stanie zdrowia, rozpoznaniu, czynnościach pielęgnacyjnych, wynikach badań, sytuacji osobistej) nie mogą być swobodnie przekazywane innym osobom.
W praktyce oznacza to, że udzielanie informacji o pacjencie wymaga uprawnienia. Najprostszą i najczęściej sprawdzaną na poziomie egzaminu zasadą jest: informacje o pacjencie udostępnia się tylko za jego zgodą. Dlatego poprawne uzupełnienie wiersza tabeli brzmi: "Udostępnianie informacji o pacjencie tylko za jego zgodą".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Udzielanie informacji o stanie zdrowia pacjenta każdemu, kto o to pyta" – narusza poufność i prowadzi do niekontrolowanego ujawniania danych wrażliwych.
- "Udostępnianie informacji o pacjencie tylko rodzinie" – jest zbyt uproszczone i może wprowadzać w błąd: sama więź rodzinna nie jest automatycznym upoważnieniem do uzyskiwania informacji, jeśli nie ma zgody pacjenta.
- "Udzielanie informacji o stanie zdrowia pacjenta innym pacjentom" – jest oczywistym naruszeniem tajemnicy i prywatności, a dodatkowo może powodować stygmatyzację lub konflikty na oddziale.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się sformułowanie "każdemu" albo "innym pacjentom", zwykle oznacza to złamanie tajemnicy. Na egzaminie wybieraj zasadę ograniczającą dostęp do informacji do sytuacji, w których pacjent ma kontrolę nad udostępnieniem danych.
