Operacja rozszerzania w kowalstwie polega na takim prowadzeniu odkształcenia, aby materiał zwiększał wymiar w określonym kierunku (najczęściej "na szerokość"), przy jednoczesnej kontroli grubości i kształtu odkuwki. W praktyce o sukcesie decyduje nie tylko siła uderzeń, ale przede wszystkim kolejność i rozmieszczenie miejsc kontaktu narzędzia z materiałem.
Za poprawną uznaje się odpowiedź "A", ponieważ odpowiada zasadzie, że sekwencja uderzeń powinna wymuszać równomierne rozpływanie się metalu i ograniczać koncentrację odkształcenia w jednym punkcie. Prawidłowy schemat pokazuje uderzenia rozłożone w sposób technologicznie uzasadniony (tak, aby nie "zamykać" materiału i nie tworzyć zakładek), a jednocześnie pozwala zachować symetrię oraz płaskość powierzchni po kuciu.
Odpowiedzi błędne zwykle reprezentują typowe pomyłki technologiczne:
- schemat, w którym uderzenia są prowadzone w złej kolejności, może powodować fałdy (materiał jest "popychany" na już zdeformowaną strefę),
- schemat zbyt skupiony w jednym obszarze może wywołać przewężenia lub nadmierne ścieńczenie,
- schemat niesymetryczny może prowadzić do skrzywienia odkuwki i trudności w dalszej obróbce.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać, że w poprawnym rozszerzaniu liczy się: (1) równomierne rozłożenie odkształcenia, (2) kontrola kierunku płynięcia metalu, (3) unikanie sytuacji, w której kolejne uderzenia "zamykają" materiał i tworzą zakładki. Analizując rysunki, nie oceniaj ich "estetyki", tylko to, czy sekwencja prowadzi do stabilnego, kontrolowanego poszerzania.
