Kolejność etapów wytwarzania żeliwa sferoidalnego powinna odzwierciedlać cel każdego zabiegu wykonywanego na ciekłym metalu. Najpierw zachodzi topienie, czyli uzyskanie ciekłego stopu o wymaganym składzie i temperaturze. Następnie wykonuje się rafinację, rozumianą jako uzdatnianie i oczyszczanie ciekłego metalu (np. ograniczanie zanieczyszczeń, stabilizacja warunków metalurgicznych), aby przygotować metal do kluczowych reakcji zachodzących później.
Kolejnym krokiem jest sferoidyzacja – zabieg, którego celem jest uzyskanie grafitu w postaci sferoidalnej (kulistej). To etap charakterystyczny dla żeliwa sferoidalnego, dlatego umieszczenie go we właściwym miejscu sekwencji jest istotne: zwykle wymaga on możliwie dobrze przygotowanego metalu, aby efekt był powtarzalny. Po sferoidyzacji stosuje się modyfikację, która ma na celu kształtowanie i stabilizowanie struktury krzepnącego stopu oraz ograniczanie skłonności do niepożądanych zmian w mikrostrukturze.
Ostatnim etapem jest odlewanie, czyli zalanie form ciekłym metalem i proces krzepnięcia. Warianty odpowiedzi, w których sferoidyzacja występuje przed rafinacją albo w których modyfikację umieszczono przed sferoidyzacją, są błędne, bo odwracają logikę: zabiegi przygotowawcze i oczyszczające powinny poprzedzać zabiegi wrażliwe na stan metalu, a odlewanie powinno następować dopiero po zakończeniu obróbki ciekłego stopu.
- Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj schemat "przygotuj metal → nadaj cechę sferoidalności → dopracuj strukturę → odlej".
- Typowy błąd: ustawianie sferoidyzacji jak najwcześniej tylko dlatego, że jest "najważniejsza"; w praktyce ważne jest też wcześniejsze uzdatnienie metalu.
