W pytaniu kluczowe jest pojęcie prawoczytelnego obrazu na formie drukowej oraz to, czy dana technika jest bezpośrednia, czy pośrednia.
W wielu technikach bezpośrednich (gdzie forma kontaktuje się bezpośrednio z podłożem) na formie stosuje się obraz lewoczytelny (lustrzany), aby po jednorazowym odbiciu na papierze/folii uzyskać napis prawidłowo czytelny. Jeśli jednak proces zawiera dodatkowy etap przeniesienia obrazu, sytuacja może się odwrócić.
W druku offsetowym (typooffsetowym) obraz jest przenoszony pośrednio: z formy (płyty) na obciąg gumowy, a dopiero potem na podłoże. To oznacza dwa kolejne przeniesienia obrazu. Każde przeniesienie działa jak "odbicie" powodujące odwrócenie (lustrzane) obrazu. Dwa odwrócenia (parzysta liczba) sprawiają, że orientacja na podłożu końcowym jest taka sama jak na formie. Dlatego prawoczytelny obraz na formie jest spójny z logiką druku offsetowego.
Dlaczego pozostałe technologie nie pasują do opisu?
- Fleksograficzne – w typowym układzie jest to druk bezpośredni z formy na podłoże; aby uzyskać prawidłowo czytelny napis na odbitce, forma musi zawierać obraz lustrzany (lewoczytelny), więc "prawoczytelny na formie" nie jest tu regułą.
- Typograficzne (druk wypukły) – klasycznie również druk bezpośredni: forma styka się z podłożem, więc napis na formie powinien być lewoczytelny.
- Rotograwiurowe (wklęsłodruk) – także standardowo druk bezpośredni z cylindra na podłoże; orientacja na formie musi uwzględniać pojedyncze przeniesienie, więc obraz na formie jest zwykle lustrzany.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy prawoczytelności/lewoczytelności, najpierw ustal, ile razy obraz jest przenoszony między elementami maszyny a podłożem. Nieparzysta liczba przeniesień → na formie zwykle obraz lustrzany; parzysta liczba przeniesień → orientacja na formie zgodna z odbitką.
