Młyny węglowe w energetyce klasyfikuje się m.in. według prędkości obrotowej elementu roboczego. Z takiego podziału wynika, że istnieją młyny wolnobieżne (najniższe prędkości), średniobieżne (prędkości pośrednie) oraz szybkobieżne (najwyższe prędkości).
Na rysunku pokazano młyn wentylatorowy. Ten typ młyna zalicza się do młynów szybkobieżnych, ponieważ jego wirnik obraca się bardzo szybko i pełni podwójną funkcję: jest jednocześnie elementem mielącym oraz "wentylatorem" powietrza pierwotnego. Rozdrabnianie zachodzi głównie przez intensywne uderzenia cząstek o łopatki wirnika, obudowę oraz wzajemne zderzenia cząstek, co wymaga wysokiej prędkości obrotowej.
Dlatego poprawny jest zakres 500–1500 obr./min, typowy dla młynów szybkobieżnych (wentylatorowych i bijakowych).
- Zakres "100 ± 300 obr./min" oraz "50 ± 100 obr./min" pasuje do wartości spotykanych w młynach średniobieżnych lub do mylnego uśredniania różnych konstrukcji; nie oddaje charakteru młyna wentylatorowego.
- Zakres "300 ± 500 obr./min" jest nieprecyzyjny i obejmuje zarówno okolice prędkości średnich, jak i wchodzi w prędkości wysokie, ale w praktycznej klasyfikacji młynów wentylatorowych oczekuje się pracy w wyraźnie szybkobieżnym przedziale rzędu setek do ponad tysiąca obr./min.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści/rysunku pojawia się nazwa "młyn wentylatorowy", skojarz ją z grupą szybkobieżną i przedziałem prędkości w granicach 500–1500 obr./min; przedziały rzędu 50–300 obr./min dotyczą najczęściej młynów misowych/rolkowych (średniobieżnych).
