Wynoszenie zwiercin z otworu wiertniczego odbywa się głównie dzięki przepływowi wznoszącemu płuczki w przestrzeni pierścieniowej, czyli w szczelinie pomiędzy elementami znajdującymi się w otworze (np. rurami płuczkowymi) a ścianą otworu lub rurami okładzinowymi.
Jeżeli rozpatrujemy warunek skutecznego transportu zwiercin na całej długości otworu, kluczowa jest prędkość średnia w annulusie. W ujęciu hydraulicznym prędkość przepływu jest powiązana z wydatkiem tłoczenia i polem przekroju przepływu: dla danego wydatku im mniejsze pole przekroju, tym większa prędkość, i odwrotnie. Stąd poprawne wskazanie dotyczy pola powierzchni (przekroju) przestrzeni pierścieniowej pomiędzy rurami płuczkowymi a kolumną rur okładzinowych.
Pozostałe odpowiedzi opisują obszary, które nie determinują prędkości wznoszenia płuczki na całej długości:
- Przestrzeń pierścieniowa pomiędzy obciążnikami a ścianą otworu odnosi się do konkretnego fragmentu zestawu przewodu wiertniczego (BHA). Jest istotna lokalnie, ale pytanie wskazuje warunek dla całej długości otworu, a w praktyce geometria może zmieniać się na odcinkach z rurami okładzinowymi.
- Dno otworu wiertniczego nie jest przekrojem przepływu wznoszącego, tylko strefą, gdzie zachodzi oddziaływanie strugi na dno i urabianie/oczyszczanie. Nie opisuje ono przekroju annulusowego, którym zwierciny są transportowane w górę.
- Dysze świdra wpływają na prędkości strug i czyszczenie dna (lokalnie), ale nie definiują prędkości w przestrzeni pierścieniowej w górnej części otworu, która jest kluczowa dla ciągłego wynoszenia zwiercin.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać rozróżnienie: dysze i dno dotyczą głównie czyszczenia strefy przyświdrowej, a przestrzeń pierścieniowa dotyczy transportu zwiercin ku powierzchni.
