Diverter (prewenter uniwersalny niskociśnieniowy) stosuje się jako zabezpieczenie wylotu otworu przede wszystkim w sytuacjach, gdy na niewielkich głębokościach może wystąpić dopływ gazu. W takich warunkach nie oczekuje się jeszcze wysokich ciśnień, natomiast kluczowe jest szybkie przejęcie i odprowadzenie niekontrolowanego przepływu z dala od stanowiska wiertniczego oraz elementów, które mogłyby zostać narażone na zapłon lub uszkodzenie.
Odpowiedź "istnieje ryzyko występowania gazu na niewielkich głębokościach" jest właściwa, bo dokładnie odpowiada typowemu zastosowaniu divertera: ochrona w początkowych fazach wiercenia, gdy może dojść do płytkiego dopływu gazu, a priorytetem jest kontrolowane skierowanie przepływu do instalacji odprowadzającej.
Pozostałe propozycje nie opisują celu użycia divertera:
- "zachodzi konieczność użycia blokatorów węglanowych" dotyczy doboru środków/technologii w płuczce lub zabiegów w otworze, a nie funkcji zabezpieczenia wylotu otworu niskociśnieniowym urządzeniem.
- "spodziewane są zaniki płuczki" odnosi się do problemu utraty krążenia (strat płuczki). Jest to istotne zagrożenie technologiczne, ale samo w sobie nie stanowi typowej przesłanki do użycia divertera jako zabezpieczenia wylotu; diverter jest kojarzony z ryzykiem dopływu i koniecznością odprowadzania gazu.
- "otwór zaliczony jest do klasy B zagrożenia erupcyjnego i III kategorii zagrożenia siarkowodorowego" wskazuje na klasyfikację zagrożeń, która może wymagać określonych zabezpieczeń i procedur, jednak nie przesądza wprost o użyciu niskociśnieniowego divertera jako właściwego środka. W praktyce dobór zabezpieczeń zależy od spodziewanych ciśnień, fazy wiercenia i scenariusza dopływu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "niskie ciśnienie robocze" oraz zabezpieczenie wylotu otworu, rozważ odpowiedzi związane z płytkimi dopływami gazu i potrzebą odprowadzania przepływu, a nie z rozwiązaniami typowymi dla zamykania otworu pod wysokim ciśnieniem.
