Próba szczelności instalacji wodociągowej jest jednym z kluczowych badań odbiorowych wykonywanych przed zakryciem przewodów i przekazaniem instalacji do użytkowania. Jej celem jest potwierdzenie, że połączenia i armatura są szczelne w warunkach podwyższonego ciśnienia oraz że nie występują wycieki, roszenie ani inne objawy nieszczelności.
W instalacjach metalowych z połączeniami gwintowanymi dopuszcza się niewielki spadek ciśnienia próbnego. Wynika to ze specyfiki gwintu i uszczelnienia (np. uszczelki, materiały uszczelniające), które mogą się minimalnie "doszczelnić" pod wpływem obciążenia ciśnieniem. Dlatego w praktyce odbiorowej przyjmuje się kryterium, że spadek ciśnienia nie może być większy niż 2% w określonym czasie obserwacji.
Poprawny czas obserwacji w takiej próbie to 30 minut. Jest to czas wystarczający do oceny zachowania połączeń gwintowanych (wizualnie i na manometrze) bez nieuzasadnionego wydłużania testu.
Pozostałe czasy (10, 20, 40 minut) są typowymi wartościami mylącymi: zbyt krótki czas może nie ujawnić wolnych przecieków lub stabilizacji uszczelnienia, a zbyt długi bywa wybierany intuicyjnie "dla pewności", choć nie wynika z typowej procedury dla tej sytuacji. Dodatkowo częstym błędem jest przenoszenie zasad z prób dla rur z tworzyw sztucznych, gdzie przebieg bywa wieloetapowy i dłuższy ze względu na elastyczność materiału.
W praktyce instalator powinien pamiętać, że 2% to dopuszczalna tolerancja, a nie cel testu: idealnie ciśnienie może pozostać stałe, ale niewielki spadek w granicach tolerancji nie przekreśla wyniku, jeśli brak jest oznak nieszczelności.
