Badanie wytrzymałości na ścinanie ma na celu określenie, jakie naprężenia styczne materiał (np. drewno lub materiał drewnopochodny) może przenieść, zanim nastąpi zniszczenie wzdłuż płaszczyzny ścinania. Kluczowe jest to, że w poprawnie dobranej próbce i sposobie jej obciążenia powinien dominować mechanizm ścinania, a nie rozciąganie, ściskanie czy zginanie.
Dlatego próbki do ścinania często mają geometrię, która:
- wyznacza konkretną płaszczyznę, w której ma dojść do poślizgu warstw materiału względem siebie,
- ogranicza wpływ innych stanów naprężeń (np. przez odpowiednie podcięcia/karby lub ukształtowanie powierzchni styku),
- pozwala na powtarzalne zamocowanie i obciążenie w maszynie wytrzymałościowej.
Odpowiedź "D" jest właściwa, ponieważ odpowiada rysunkowi próbki przewidzianej do uzyskania stanu ścinania w zdefiniowanym przekroju. Pozostałe rysunki są typowe dla innych prób: mogą przypominać próbki do zginania (wydłużona belka), do rozciągania (kształt "wiosełka" z przewężeniem) albo do ściskania (prosty prostopadłościan/cylinder), czyli takich, w których dominują inne naprężenia niż ścinające.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz na to, gdzie próbka ma się zniszczyć i jaki ruch wymusza obciążenie. Jeśli geometria "kieruje" zniszczenie na płaszczyznę poślizgu, to jest to typowy sygnał próby ścinania.
