Próbki zwiercin pobierane ze strumienia płuczki to okruchy skał powstające podczas wiercenia i transportowane ku powierzchni wraz z płuczką. W praktyce terenowej są one podstawowym źródłem informacji o tym, jakie skały są aktualnie przewiercane, szczególnie wtedy, gdy nie pobiera się rdzenia (otwory bezrdzeniowe).
Dlatego odpowiedź "wykonywania orientacyjnych profili otworów bezrdzeniowych" jest właściwa: na podstawie zmian składu zwiercin w czasie (a po uwzględnieniu opóźnienia transportu także w funkcji głębokości) można sporządzać orientacyjny profil litologiczny, zaznaczać przejścia między warstwami oraz prowadzić bieżący opis geologiczny otworu.
Pozostałe propozycje są mniej trafne z powodu ograniczeń metody:
- "wyznaczania gęstości przestrzennej kopaliny" – zwierciny są rozdrobnione, mogą zawierać domieszki z innych interwałów i płuczki, a także frakcje o różnym uwodnieniu. To zwykle uniemożliwia wiarygodne wyznaczenie gęstości z materiału o przypadkowej granulacji i niepewnej reprezentatywności.
- "oceny niejednorodności złoża" – ocena niejednorodności złoża wymaga planowego opróbowania, kontroli reprezentatywności, często badań ilościowych i porównywalności próbek. Zwierciny ze strumienia płuczki mogą dawać jedynie bardzo wstępne wskazówki, ale standardowo nie są podstawą takiej oceny.
- "wykonywania badań właściwości fizyczno–mechanicznych przewiercanych skał" – badania mechaniczne zwykle wymagają próbek o zachowanej strukturze (np. rdzeń), odpowiedniej geometrii i kontrolowanych warunków przygotowania. Zwierciny nie spełniają tych wymagań, bo są zniszczone procesem wiercenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się zwiercina + płuczka, najczęściej chodzi o bieżące rozpoznanie litologii i orientacyjne profilowanie, a nie o precyzyjne parametry laboratoryjne wymagające rdzenia lub próbek blokowych.
