"Cyjanowanie" to tradycyjne określenie procesu zaliczanego do obróbki cieplno-chemicznej stali. Istotą tej grupy metod jest dyfuzyjne wzbogacanie warstwy wierzchniej w wybrane pierwiastki w podwyższonej temperaturze, aby uzyskać twardą, odporną na zużycie powierzchnię przy zachowaniu ciągliwszego rdzenia.
W cyjanowaniu uzyskuje się jednoczesne nasycenie warstwy powierzchniowej węglem i azotem. Z tego powodu poprawnym odpowiednikiem jest węgloazotowanie (ang. carbonitriding) – proces, w którym do stali wprowadza się oba te pierwiastki, a następnie zwykle stosuje się dalsze operacje (np. chłodzenie/hartowanie i odpuszczanie) zależnie od wymaganych własności.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą innych zjawisk technologicznych:
- Chromowanie to wykonywanie powłoki chromowej (najczęściej metoda galwaniczna lub inna metoda powłokowa). Mechanizm polega na osadzaniu powłoki, a nie dyfuzji węgla i azotu w stal.
- Nawęglanie proszkowe jest odmianą nawęglania, czyli nasycania wyłącznie węglem. Brakuje tu kluczowego składnika cyjanowania/węgloazotowania, czyli azotu.
- Metalizowanie dyfuzyjne odnosi się do procesów dyfuzyjnego nasycania metalami lub tworzenia warstw międzymetalicznych (inna rodzina procesów i inny cel), a nie do wprowadzania C i N w celu uzyskania warstwy utwardzonej typowej dla węgloazotowania.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: gdy proces dotyczy dyfuzji C+N w warstwie wierzchniej stali, najbliższym współczesnym ujęciem nazwy jest węgloazotowanie. Gdy pojawia się temat powłok (chrom), to zwykle nie jest to obróbka cieplno-chemiczna w rozumieniu nasycania C/N, tylko technologia nakładania warstwy.
