W schematach ideowych procesów nieorganicznych rozpoznanie produktu polega na ustaleniu, co stanowi wyrób końcowy instalacji, a co jest surowcem lub związkiem pośrednim. W tego typu ciągach technologicznych Na2CO3 (węglan sodu, tzw. soda kalcynowana) jest często celem produkcji: jest to stabilny, handlowy produkt wykorzystywany m.in. w produkcji szkła, detergentów i innych gałęziach chemii.
Odpowiedź NaCl jest typowo błędna, ponieważ chlorek sodu najczęściej pełni rolę surowca doprowadzanego do instalacji, a nie produktu końcowego. Na schematach technologicznych surowce rozpoznaje się po strumieniach wejściowych oraz po tym, że ulegają przetworzeniu w kolejnych operacjach jednostkowych.
Odpowiedź Ca(OH)2 również nie pasuje jako produkt główny: w wielu procesach sodowych związki wapnia pojawiają się jako odczynniki pomocnicze (np. do regeneracji/wiązania składników) albo jako element obiegu reagentów, a nie jako towarowy cel instalacji.
Najbardziej podchwytliwa jest odpowiedź NaHCO3, bo wodorowęglan sodu bywa półproduktem pojawiającym się na jednym z etapów (np. po absorpcji/karbonizacji). Jednak aby uzyskać Na2CO3, NaHCO3 zwykle wymaga dalszej obróbki (np. przemiany termicznej), dlatego nie należy mylić go z produktem końcowym całego ciągu.
Na egzaminie warto stosować zasadę: najpierw ustal, który strumień jest wyjściem finalnym instalacji (produkt), a dopiero potem dopasuj wzór chemiczny, odróżniając surowce i związki pośrednie.
