Światłowód gradientowy (GI, graded-index) to światłowód wielomodowy, w którym współczynnik załamania w rdzeniu zmienia się wraz z odległością od osi. Kluczową cechą jest to, że największy współczynnik załamania występuje w centrum rdzenia, a następnie maleje płynnie ku jego brzegowi, osiągając wartość zbliżoną do współczynnika załamania płaszcza.
W praktycznych opisach taki rozkład n(r) jest często przedstawiany jako krzywa zbliżona do paraboli (w zależności od modelu i technologii wykonania). Dzięki temu promienie biegnące dalej od osi poruszają się w obszarze o mniejszym n, więc mają większą prędkość fazową; kompensuje to ich dłuższą drogę i zmniejsza różnice czasów propagacji między modami. To jest główny powód, dla którego włókno gradientowe ma mniejszą dyspersję modalną niż włókno skokowe.
Typowe pomyłki przy takim zadaniu wynikają z porównania z włóknem skokowym (SI, step-index). W skokowym profilu n(r) jest w rdzeniu stały i zmienia się "skokowo" na granicy z płaszczem. W gradientowym nie ma takiego pojedynczego skoku wewnątrz rdzenia, tylko ciągła zmiana wartości n. Jeśli wśród wariantów odpowiedzi pojawia się wykres z płaskim odcinkiem w rdzeniu i ostrym przejściem, odpowiada on światłowodowi skokowemu, a nie gradientowemu.
Inne spotykane dystraktory to wykresy, w których n rośnie ku brzegowi rdzenia lub ma nieregularne "schodki". Nie oddają one idei GI: maksimum w centrum i monotoniczny spadek ku brzegowi. Przy rozwiązywaniu zadań egzaminacyjnych warto zawsze sprawdzić, co jest na osi poziomej (promień/odległość od osi) i czy przedstawiona zmiana dotyczy rdzenia, a nie np. całego przekroju wraz z płaszczem.
