Polecenie df (skrót od "disk free") jest standardowym narzędziem w systemach Linux/Unix do sprawdzania zajętości i dostępności miejsca w systemach plików. Wynik pokazuje m.in. rozmiar, użycie oraz ilość wolnej przestrzeni (dostępne bloki) dla zamontowanych partycji lub punktów montowania. Dlatego poprawna jest odpowiedź: "informacji o wolnej przestrzeni dyskowej."
Pozostałe propozycje dotyczą innych, typowych poleceń powłoki:
- "tekstu pasującego do wzorca." – to charakterystyczny opis działania narzędzi do wyszukiwania w tekście, w praktyce najczęściej grep (wyrażenia regularne, dopasowania do wzorca). df nie przeszukuje tekstu, tylko raportuje stan systemów plików.
- "zawartości ukrytego katalogu." – wyświetlanie zawartości katalogów realizuje głównie ls, a pliki ukryte widoczne są zwykle z przełącznikiem typu -a. df nie służy do listowania plików i katalogów.
- "nazwy bieżącego katalogu." – to działanie polecenia pwd, które wypisuje aktualną ścieżkę roboczą powłoki. df nie informuje o bieżącym katalogu, tylko o dostępnej przestrzeni w systemach plików.
W praktyce administracyjnej df jest używane bardzo często do szybkiej diagnostyki problemów z brakiem miejsca (np. gdy nie da się zapisać aktualizacji, logów lub plików tymczasowych). Dobrym nawykiem egzaminacyjnym jest kojarzenie krótkich komend z ich "obszarem": df = dyski/systemy plików, pwd = katalog bieżący, ls = lista plików, grep = wyszukiwanie wzorców.
