W projektowaniu odzieży rozpoznanie stylu opiera się na analizie sylwetki, linii, materiału, dekoracji i ogólnego nastroju projektu. Dla sukni w stylu romantycznym typowe są cechy budujące wrażenie lekkości i subtelności: miękkie układanie się tkaniny, zwiewność, delikatne zdobienia, a także detale takie jak falbany, marszczenia czy koronki. Często spotyka się również łagodną paletę barw i formy podkreślające delikatność, a nie użytkową "surowość".
Odpowiedź "romantycznym." jest zgodna z takim sposobem interpretacji projektu sukni. W praktyce krawieckiej ma to znaczenie przy doborze technologii szycia i wykończeń: inne będą propozycje tkanin, dodatków, sposobu układania draperii czy wykańczania brzegów dla stylu romantycznego niż dla stylów inspirowanych ubiorem użytkowym lub folklorem.
- "ludowym." jest nietrafne, ponieważ styl ludowy zwykle odwołuje się do folkloru: charakterystycznych ornamentów, haftów, kontrastowych zestawień, często bardziej "regionalnej" dekoracyjności i czytelnych motywów etnicznych.
- "hawajskim." nie pasuje, bo styl hawajski kojarzy się z motywami tropikalnymi, kwiatowymi, luźniejszą, wakacyjną estetyką i innymi kodami wzorniczymi niż romantyczna suknia.
- "safari." jest błędne, gdyż safari nawiązuje do odzieży wyprawowej i użytkowej: prostszych, funkcjonalnych form, kieszeni, pasków, bardziej "terenowego" charakteru i zwykle stonowanej palety.
Na egzaminie warto w uzasadnieniu myśleć kategoriami: co jest dominujące (sylwetka i detal) oraz jakie skojarzenie stylistyczne buduje całość. Jeśli projekt ma miękką linię i delikatne zdobienia, najczęściej prowadzi to do stylu romantycznego, a nie do inspiracji użytkowej czy etnicznej.
