Manipulator o strukturze kinematycznej PPP ma trzy kolejne pary pryzmatyczne, czyli trzy niezależne ruchy postępowe (liniowe). W praktyce jest to klasyczny robot kartezjański: pozycja efektora jest opisana trzema przesunięciami wzdłuż wzajemnie prostopadłych osi (np. X, Y, Z).
Jeżeli w treści podano, że każdy człon ma zasięg ruchu 1 m, to standardowo interpretuje się to jako to, że każda z trzech osi może wykonać przemieszczenie o długości 1 m w swoim kierunku. W takim modelu przestrzeń robocza jest prostopadłościanem, którego boki odpowiadają zakresom poszczególnych osi:
- oś 1: 1 m,
- oś 2: 1 m,
- oś 3: 1 m.
Stąd wymiary przestrzeni, w której efektor może realizować operacje technologiczne, to 1 m × 1 m × 1 m.
Odpowiedzi z jednym wymiarem równym 2 m są błędne w tym ujęciu, bo sugerują, że co najmniej jedna oś ma dwukrotnie większy zakres niż podany w zadaniu. Taki wynik mógłby się pojawić tylko przy innej, niepodanej interpretacji (np. zakres symetryczny od -1 m do +1 m) albo gdyby "zasięg" dotyczył sumowania długości w łańcuchu, co nie opisuje typowego PPP (gdzie osie przesuwne bezpośrednio wyznaczają wymiary prostopadłościanu workspace).
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: dla robota PPP wymiary workspace są wprost równe zakresom trzech osi liniowych (z zastrzeżeniem, że punkt odniesienia i sposób liczenia zakresu powinny wynikać z treści).
