Algorytm wektora odległości w routingu polega na tym, że router nie buduje pełnej mapy topologii całej sieci, tylko okresowo (lub po zmianie) wymienia z sąsiadami informacje o znanych trasach wraz z ich "kosztem" (metryką). Na tej podstawie aktualizuje swoją tablicę routingu, wybierając najlepszą drogę do prefiksów.
Odpowiedź "RIP" jest poprawna, ponieważ RIP jest najbardziej klasycznym protokołem routingu zaliczanym do kategorii distance vector. Jego typową cechą rozpoznawczą jest metryka oparta o liczbę skoków (hop count) oraz prostota konfiguracji, co historycznie czyniło go popularnym w małych sieciach.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do wskazanego kryterium:
- "OSPF" to protokół stanu łącza (link-state). Routery rozsyłają informacje o stanie łączy i na ich podstawie wyliczają trasy, co jest innym podejściem niż wektor odległości.
- "EGP" jest kojarzony z routowaniem między systemami autonomicznymi w ujęciu historycznym i nie jest standardową odpowiedzią na pytanie o IGP realizujący algorytm wektora odległości w typowych sieciach IP.
- "ES-IS" odnosi się do protokołów z rodziny OSI i w praktyce administracji sieciami IP nie jest typowym przykładem protokołu dynamicznego routingu wektora odległości, którego zwykle oczekuje się w tym typie pytania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "wektor odległości", najczęściej chodzi o rozpoznanie RIP (a dla kontrastu "stan łącza" zwykle prowadzi do OSPF). Kluczowe jest powiązanie nazwy protokołu z typem algorytmu, a nie z samym faktem, że "to routing".
