Trawniki parkowe to forma pośrednia między trawnikiem reprezentacyjnym (gazonowym) a bardziej naturalną łąką. Ich celem jest zapewnienie estetycznej, użytkowej darni przy mniejszej intensywności pielęgnacji i niższych kosztach utrzymania niż w przypadku trawników gazonowych.
Dlatego koszenie trawników parkowych wykonuje się znacznie rzadziej niż na trawnikach reprezentacyjnych. W typowym planowaniu prac przyjmuje się interwał rzędu kilkunastu–kilkudziesięciu dni w okresie intensywnego wzrostu, często odpowiadający cyklowi około 2–3 tygodni. Taki rytm jest spójny z ekstensywną funkcją trawnika parkowego i ogranicza nadmierne koszty pracy oraz zużycie sprzętu.
Odpowiedź "raz w tygodniu" pasuje raczej do trawników gazonowych, gdzie wymagana jest wysoka estetyka, niska wysokość i częste zabiegi. Zbyt częste koszenie ("dwa razy w tygodniu") jest jeszcze bardziej charakterystyczne dla bardzo intensywnie utrzymywanych powierzchni i w warunkach parkowych zwykle nie ma uzasadnienia organizacyjnego ani funkcjonalnego.
Odpowiedź "raz w sezonie" jest z kolei skrajnie rzadka: w typowym parku prowadziłaby do nadmiernego przerostu, pogorszenia użytkowości i trudniejszego, cięższego zabiegu w jednym terminie.
Warto pamiętać o praktycznej zasadzie planistycznej: częstotliwość koszenia zależy od tempa wzrostu (pogoda, nawożenie, wilgotność). Dlatego w realnej organizacji prac często łączy się interwał czasowy z obserwacją wysokości darni, aby wykonać koszenie wtedy, gdy jest ono potrzebne.
